Ciaomilaan.nl

Codice fiscale aanvragen in Milaan

Toen ik in Nederland was had ik op de Italiaanse ambassade een codice fiscale aangevraagd omdat ik dat nodig had om residentie aan te vragen in Milaan. Officieel met stempels en handtekeningen kreeg ik een na tien dagen mijn codice fiscale toegestuurd in de vorm van een brief.

Bankrekening openen

Toen ik echter een bankrekening wilde openen begon de ellende. Welke bank ik ook probeerde, en of ik het nu via internet of persoonlijk aan het loket probeerde, overal kreeg ik te horen dat ik een Italiaans identiteitsbewijs moest hebben. Dat betekende dus dat ik een Italiaanse identiteitskaart moest aanvragen. Ok, geduld is een schone zaak, dus meteen de Gemeente Milaan gebeld om een afspraak te maken. Die afspraak kon ik echter alleen maken als ik een “plastic” codice fiscale kon overleggen. Of ik nu hoog of laag sprong en zei dat mijn codice fiscale was afgegeven door de Italiaanse ambassade, maakte niks uit. Ik MOEST een pasje hebben.

Kijk in Nederland rijzen mij dan alle haren te bergen, maar in dit geval heb ik tot tien geteld, en opgezocht hoe ik daaraan kon komen. Het bleek dus dat ik bij het Ufficio delle Entrate moest zijn. Het Italiaanse belastingkantoor dus. Het kantoor ging om 12 uur dicht en toen ik mijn nummer had getrokken was het half 12. Aangezien nummer 20 aan de beurt was en ik nummer 34 had, zag ik de bui al hangen. Nee mevrouw, we gaan eten, boem, loket dicht. Dus ik vroeg aan de meneer die voor mij stond hoe dat in zijn werk ging. De meneer, die niet groter was dan 1.60 m, bekeek me van top tot teen en zei dat ik zeker geen Italiaanse was, maar dat we nog wel aan de beurt kwamen. Ok, prima en na mij kwamen nog 10 gegadigden, dus waar maakte ik me druk om. Er volgde een geanimeerd gesprek met mijn kleine buurman en inderdaad, na een kwartier was ik aan de beurt om aan de beurt te komen.

Ufficio delle Entrate, het Italiaanse belastingkantoor

Er was namelijk een soort van voorselectie door een zeer hautaine mevrouw die dacht de wijsheid in pacht te hebben en zij verwees de klant dan door naar het juiste loket, waar je dan vervolgens weer moest wachten. Aangezien ik uitgebreid op internet had gelezen hoe het in zijn werk ging, wist ik dat ik hier aan het juiste adres was. Die mevrouw was echter een andere mening toegedaan en zonder me aan te kijken, verwees ze me naar het ASL, het ziekenfonds. Maar ik weigerde te vertrekken en na veel getouwtrek gaf ze me heel nijdig een nummer voor het loket, met de opmerking dat ik het dan maar zelf moest weten. Aan het loket was ik vrijwel direct aan de beurt en zonder blikken of blozen kreeg ik wéér een formulier met de vermelding dat ik na tien dagen mijn codice fiscale thuis zou ontvangen. Moraal van dit verhaal… lees goed en hou voet bij stuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *