Ciaomilaan.nl

Bezoek aan de huisarts in Toscane en het zorgsysteem

Trouwe volgers van mijn blog hebben al kunnen lezen dat ik in januari in Milaan de huisarts had bezocht in verband met een pijnlijke vinger. Na een paar weken met antibiotica-zalf te hebben gesmeerd, zag het er niet echt naar uit dat de zwelling en pijn minder werd. Tja en wat doe je dan? Toch maar weer terug naar de huisarts.

 

Toscane

In de tussentijd was ik echter verhuisd naar Toscane en heb officieel mijn residentie gewijzigd, om een aantal praktische redenen. Dat betekende dus een ander tessera sanitaria, zorgpas, weer eigen bijdrage betalen, kortom weer een hoop geregel. En natuurlijk een andere huisarts zoeken in de buurt. Op de gok dus maar een huisarts geprikt met een leuke naam, want ja, andere criteria had ik niet.

Nadat ik uitgebreid de spreekuren bestudeerd had, ben ik richting Ponticino getogen. Een dorpje niet ver van Levane. De navigator had me al drie keer de verkeerde kant uitgestuurd, of ik ben gewoon verkeerd gereden, dat laten we maar even in het midden, kwam ik tegen het einde van het spreekuur aan in de praktijk.

 

De wachtkamer

Toen ik binnenkwam zaten er ongeveer vijf mensen en iedereen zat geanimeerd met elkaar te babbelen. Hoewel “Toscaans” hét ABN van Italië zou moeten staan, verstond ik er geen woord van. Modder en bladeren lagen op de vloer in de wachtkamer en middenin de wachtruimte zat een juffrouw achter een computer gezellig mee te kletsen. Dit was niet Milaan! Omdat ik zo laat was, was ik als laatste aan de beurt. De assistente was al lang voor mij vertrokken en liet alles onbeheerd en onafgesloten in de wachtkamer achter, of ik de deur achter me dicht wilde trekken.

 

Het spreekuur

Na drie houthakkers, althans zo zagen de heren eruit, en twee boerinnen, vond de dokter het wel gezellig om even over iets anders dan kippen en brandhout te praten, geloof ik. Hij vroeg me het hemd van het lijf en nam alle tijd om me het Italiaanse zorgsysteem uit te leggen.

Via het zorgpasje, dat regionaal is, krijg je de basiszorg, dus de huisarts vergoed. Verder moet je voor alle specialistische zorg, medicijnen, therapieën enzovoort een “ticket”, een eigen bijdrage, betalen. Het “ticket” dat je betaalt is afhankelijk van je inkomen en hoe hoger je inkomen, hoe hoger het “ticket” is. Wanneer je naar een specialist wordt doorverwezen, moet je een afspraak maken in het ziekenhuis en de wachttijd bedraagt minimaal drie maanden. Juist ja, dus wat doe je dan? Je gaat naar een privékliniek of een zelfstandig gevestigd specialist en kunt de volgende week terecht. In dit geval moet je alle kosten zelf betalen.

Toen de huisarts me dit had uitgelegd, kon ik alleen maar concluderen dat dus heel veel Italianen geen zorg kunnen betalen en niet naar de specialist gaan. Dit beaamde de huisarts volledig en ik zweeg.

Voor mijn vinger verwees hij me door naar de dermatoloog met de opmerking dat ik in het ziekenhuis dus drie maanden moest wachten voor een consult en dat ik maar beter naar een zelfstandig gevestigd dermatoloog kon gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *