Ciaomilaan.nl

Winterse rit over de A1

Even voor alle duidelijkheid. De autosnelweg A1 loopt van Milaan naar Napels, via Bologna, Florence en Rome en is daarmee de langste snelweg van Italië. In de volksmond wordt deze snelweg ook wel de “autostrada del sole” genoemd en is 759 kilometer lang. Als ik van Florence naar Milaan reis, neem ik in 90% van de gevallen de Flixbus, maar toen even niet want ik moest met de auto in Milaan zijn.

 

Florence-Bologna

Iedereen die in de zomermaanden ooit van Bologna naar Florence is gereden via de A1, kan erkennen dat dit een redelijk bochtige snelweg is met veel tunnels. Als het waait kun je, als je auto niet al te zwaar is, last hebben van valwinden. Van veel meer dan de laatste meteorologische teisteringen zul je echter in de zomer geen last hebben.

In de winter is het helaas een ander verhaal. De drie keren dat ik tot op heden met de auto van Milaan naar Florence ben gereden, waren alle drie de keren een rit door het land van de Yeti, de Verschrikkelijke Sneeuwman. Voor ik de laatste keer vertrok naar Milaan waren er al een aantal dagen berichten op de radio over de “gaten in het wegdek van de A1”. Aangezien ik wel kan zeggen dat ik Italië redelijk goed ken, maakte ik me er niet echt zorgen over omdat alles met een factor 5 overdreven wordt. Wel leek het me verstandig, in verband met de voorspelde sneeuw, om rond het middaguur pas te vertrekken.

 

Sneeuw en ijs

Boven Florence begon de ellende, afgezien van het verkeer, werd ook de sneeuwval steeds dichter en werd er steeds langzamer gereden. Steeds moest ik mezelf ervan overtuigen dat ik echt door de Apennijnen reed en niet door de Zwitserse Alpen. Had ik misschien maar door de Alpen gereden, want in Zwitserland is men op dit soort situaties voorbereid, maar niet in Italië. Geen strooiwagens, geen veegwagens en het ergste van alles… gaten in de weg.

Gaten

Dan heb ik het niet over een gaatje in het wegdek, maar over kraters van één meter bij drie meter en wel twintig centimeter diep. Al zigzaggend, zwalkte de auto’s over de rijbaan om de ergste gaten te vermijden maar soms lukte dat gewoon niet. Dan zag ik een auto voor me een sprong maken en dan zwierde het andere verkeer er met een gang van 80km/u omheen.  Levensgevaarlijk!

Die gaten in het wegdek waren veroorzaakt door een combinatie van vorst, een inferieure kwaliteit asfalt en het zware verkeer. En hoe loste de Italiaanse Rijkswaterstaat, laat ik ze zo maar even noemen, dit op? Waar de situatie echt onverantwoord was, stond een, ik denk  levensmoe, meneertje te zwaaien met een vlag. Vijf meter achter hem, werd met een emmer en een schep het gat gedicht door twee mannen, die de noodvulling snel aanstampten. Vervolgens reden ze naar het volgende grote gat in de weg.

 

Heelhuids aangekomen

Uiteindelijk ben ik wel in Milaan gekomen en zonder kleerscheuren gelukkig, maar soms blijf ik me verbazen over het feit dat hier niet veel en veel meer ongelukken gebeuren. Voor de zomer en de grote stroom toeristen op gang komt, zullen de meeste gaten wel gedicht zijn. Dan zien de Nederlandse, Duitse en Engelse toeristen de opgelapte weg en grinniken eens en roepen dat de A1 toch niet de prettigste weg is om te rijden. Maar dat je soms als Attila-de-Hun via de A1 over de Apennijnen moet trekken in de winter, realiseren ze zich niet.

4 gedachtes aan “Winterse rit over de A1

  1. Lidy

    Goede morgen Annelies, ik bezoek na de laatste les nu regelmatig jouw blog en geniet ervan, ga zo door, fijne zondag en tot morgen, Lidy

  2. Wilma Boëtius van Emmerloot

    Leuk om je blog en je recepten te lezen Annelies. Ik wordt steeds nieuwsgieriger naar je buitenverblijf in “Bella Italia”. Ciao, Wilma

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *