Ciaomilaan.nl

Carabinieri op de stoep

Toen ik in Italië kwam wonen, heb ik me grondig voorbereid op alle stappen die ik moest nemen om hier rustig en vooral legitiem te kunnen wonen. Ik heb dagen websites zitten doorspitten, instanties en Nederland en Italië gebeld en dacht tot voor zeer kort dat nu ondertussen wel alles geregeld was. Hoe bedrogen kom je dan uit als er ineens achter je in de keuken een in een imposant uniform gestoken carabiniere, veredeld politie-agent, staat.

 

Foute boel

Ik stond rond een uur of zeven risotto te koken, toen de deur opeens openging en er een carabiniere, het was er nog één, binnenstapte. Of ik een zwarte Panda had met kentekenplaten zus-en-zo? Ja dat was mijn auto en ik dacht dat er iets mee gebeurd was. Of ik alle papieren in mijn bezit had? Ja, die had ik volgens mij, dus ik de papieren bij elkaar gezocht. Of ik ook een certificato di proprietà, een soort eigendomsbewijs had? Nee dat had ik niet en ik wist ook helemaal niks van het bestaan ervan af. Wel had ik een aankoopbewijs en rekening, dus die liet ik hem zien en legde uit dat de auto was ingevoerd, dat ik eerst in Milaan gewoond had en dat ik nu in Toscane woonde.

Nee, dit was niet goed, volgens meneer de carabiniere  en intussen had hij mijn hele handtas leeggehaald en alles doorsnuffeld. Ik werd uiteraard nijdig want dat vind ik niet kunnen… je mag dan wel een uniform aan hebben en je pet half over je neus hebben hangen, je blijft uit mijn spullen. Toen ik er iets van zei, bond hij in en ging zijn collega halen. Een jonger exemplaar, dat niet onvriendelijk was.

 

In beslagname

Samen kwamen ze tot de conclusie dat mijn nummerplaten en mijn Italiaans kentekenbewijs in beslag genomen moest worden. Dit was voor mijn klap op de vuurpijl; de tranen biggelden spontaan over mijn wangen zonder dat ik moest wringen. Hun houding veranderde als donderslag bij heldere hemel. Het was niet hun bedoeling geweest me zo overstuur te maken en ze deden alleen maar hun plicht. Ze adviseerden me de volgende dag, ze namen dus niks mee, naar de ACI (Automobile club italiano) in Montevarchi te gaan en daar het probleem uit te leggen. Daar konden ze me vertellen wat ik moest doen, want dat wisten zij ook niet. Wel moest ik hun dan bellen om te vertellen hoe de stand van zaken was en dan zouden ze de volgende dag of een andere dag weer langs komen. Wat tranen al niet kunnen doen!

 

De volgende dag

Na een slapeloze nacht, stond ik om acht uur op de stoep van de ACI, gewapend met alle papieren die ook maar iets met mijn autootje te maken hadden. De afmelding van de Nederlandse RDW, de factuur van mijn auto, de begeleidende brief van de RDW waarmee ooit mijn Nederlands kenteken was verstuurd. Het antwoord was kort … of de ACI kon het voor me doen tegen kosten en dan zou het drie dagen duren, of ik kon zelf naar Arezzo gaan en het meteen regelen. Aldus gedaan.

In Arezzo moest ik ook bij de ACI zijn en daar was ik redelijk snel. Ook hoefde ik niet te wachten en was meteen aan de beurt. Prima, dat ging goed. Medewerker nummer 1 keek me heel bedenkelijk aan en zei dat hij zo’n probleem nooit aan de hand had gehad, dus ik moest even op zijn collega wachten. Hallelujah! Medewerkster nummer 2 bekeek mijn brieven en documenten en zei dat ze absoluut een kopie van mijn Nederlandse kentekenbewijs nodig had. Dat had ik dus niet want dat had ik in Milaan ingeleverd.

Dus mijn hele handel onder de arm genomen en ze ging het aan haar baas vragen. Intussen zat ik al twee uur te wachten en ik kreeg het steeds benauwder. Ik zag vanuit de verte haar baas met zijn hoofd schudden en met zijn arm bewegen. My god, dit ging een drama worden. Het zoveelste. Ze kwam terug in de kamer waar ik zat te wachten en zei dat er niets van klopte en dat ze de brieven van het RDW niet konden lezen en dat die dus vertaald moesten worden. Uiteraard niet door mij. Verder zei ze dat ook de tenaamstelling niet klopte, want in de Nederlandse papieren stond A.L. en op de Italiaanse Anna Louise. Ja en dan is in Italië één en één echt geen twee!

Enfin, toen ik op instorten stond, kwam ze naar me toe met vier formulieren. “Vult u deze maar in dan kijk ik er naar”… ik snapte er geen snars van maar deed braaf wat ze vroeg. En aldus werd de procedure in werking gesteld. Ik kreeg gewoon mijn felbegeerde brief. Onmogelijk, ongelooflijk maar goed, blijkbaar heel normaal. Ondertussen had ik de carabiniere van de dag ervoor gebeld en op de hoogte gesteld van de situatie. Hij sprak nog even met de mevrouw van de ACI en zei dat ze me vooral niet moest benadelen. Soms kunnen ze dus toch echt aardig zijn! Dat deed me goed.

 

Eenmaal thuis

Ik had het papiertje, inclusief een kopie voor de heren carabinieri  en kon met een gerust hart naar huis. Het had me overigens wel 250 euro gekost. Maar goed daar ben ik inmiddels aan gewend. Alles wat je afsluit, verandert, kost je geld. Veel geld.

Aangekomen op Migliarina, ben ik eerst neergeploft bij mijn buurtjes, vrienden en ook Nederlands, om mijn verhaal te doen onder de pruimenboom met een bakkie Senseo. Dat luchtte op en tegen twee uur ging ik naar huis om de boel op te ruimen en wat tot rust te komen.

Een uur later werd er op de deur geklopt en stond meneer carabiniere weer voor mijn neus. Dat had ik dus totaal niet verwacht want ze zouden “een keer deze week” komen. Hij stapte weer binnen en begon heel vrijpostig te vragen hoe ik me voelde en dat hij het toch zo erg allemaal had gevonden. Hij had niet geslapen en tegen zijn baas gelogen en gezegd dat ik in Nederland was, zodat hij mijn kentekenplaten niet had hoeven innemen. Dank u, heel fijn maar nu was alles geregeld. Hij begon mijn arm te strelen en vroeg of ik hier alleen woonde… what the….  Nu kon hij niet de kopieën meenemen maar kwam deze week terug, zei hij. Na zijn werk zou hij komen.

Hij is nog niet langs gekomen, maar ik heb met mijn buurvrouw afgesproken dat op het moment dat hij zich laat zien, ik haar app en dat zij acuut suiker komt lenen.

13 gedachtes aan “Carabinieri op de stoep

  1. José

    Incredibile! Maar gelukkig sta jij je mannetje! Goed dat je voor de veiligheid je buurvrouw kan appen….gekke Italianen, wat denkt ie wel!

  2. Wilma Boëtius van Emmerloot

    Wat een verhaal…. Goed Annelies dat je de taal goed spreekt enne…dat je kunt huilen……Je kunt trouwens wel goed schrijven…..Ik heb er ook om moeten lachen…..Je zal weten dat je in “Bella Italia”woont….
    Sterkte verder, wanneer ze nog terugkomen!
    Liefs en bacio!

    1. annelies Bericht auteur

      ze komen donderdag terug… en dank je. Trouwens op zo’n moment vallen de woorden me ook niet te binnen hoor!

  3. Esther

    Jeetje Annelies…. wat een verhaal!
    Een Carabinieri vriend is nooit weg, maar hou hem kort! Goed plan van die suiker hahahaha

  4. Ineke Maas

    Oh jee Annelies, bella bionda, ook nog sjans…
    leuk om te lezen, maar kan me voorstellen dat ‘t jou flink stress heeft opgeleverd… hou je haaks💪🏻, enne… als die meneer zich niet gedraagt…👊🏻
    😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *