Ciaomilaan.nl

De Toscaanse fauna

Na de bloemetjes en de bijtjes, is het nu tijd voor de fauna; want aan beestjes geen gebrek. Het gebied waar ik woon is 360 hectare groot en geheel in bezit van de familie Bartolini Baldelli. Jaaaa …. een dubbele naam en dat betekent in Italië adel en geld. Maar dat even terzijde, daar zal ik later nog wel eens een artikeltje aan wijden. Op die 360 hectare staan de fattoria, boerderij, waar ik woon, nog enkele huizen en verder prijkt boven op de heuvel het kasteel van de familie. De rest van het terrein is beschermd jachtgebied en wijngaarden.

 

Wandelen

Toen mijn dochter hier enkele weken geleden was, stond bovenaan haar programma “wandelen”. Uiteraard was daar niet genoeg tijd voor want we wilden ook wat van de omgeving zien, naar Arezzo, naar Siena en dan blijft er bar weinig tijd over voor “wandelen”. Dus wij besloten om voor het eten ’s avonds te gaan wandelen. Nu leent deze omgeving zich daar meer dan uitstekend voor, dus wandelschoenen aan en er op uit!

 

Wild

Nu had ik al van djachtopziener van het landgoed gehoord dat je rond zonsondergang veel wild kunt spotten, maar ik had nog nooit een konijn voorbij zien komen. Dus toen Anne en ik luid babbelend aan onze wandeling begonnen had ik daar ook geen rekening mee gehouden.  Opeens op een pad waar ik al tig keer had gelopen, stak een enorm hert, geen ree, vlak voor ons neus, de weg over. Mijn hemel!!!! We stonden 10 minuten naar adem te happen en waren kinderlijk nerveus. Moesten we wel verdergaan? Ja dus… het was niet zo ver meer naar huis en we wilden het rondje afmaken.

In het open veld dacht ik drie reetjes te zien, maar ja, mijn ogen zijn ook niet meer wat ze ooit waren en volgens Anne waren het toch echt wilde zwijnen, allemaal “Pumba’s”. Zag ik niet, maar goed, toch maar even afwachten want die beesten zijn, als ze jongen hebben best gevaarlijk. En ja, het waren wilde zwijnen met jongen. Wij stonden stil op het pad en voor ons stak een groep van wel 40 wilde zwijnen de weg over. Wat was dit indrukwekkend, wat gaaf om te zien en wat hadden we de zenuwen! Anne begon, toen ze eenmaal verdwenen waren, luidkeels te zingen “.. en we zijn niet bang voor de wilde dieren, in het bos, in het bos…” en ik stikkend van de zenuwen en van de lach, hobbelde achter haar aan. Wat een supergeweldige ervaring.

Iets minder

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik, wanneer ik ga wandelen, eigenlijk altijd een stok meeneem. Gewoon omdat ik weet, hoewel ik het voor mezelf ontken, dat hier adders zitten. Net als in Limburg eigenlijk, je ziet ze niet maar ze zijn er. Zeker nu het warmer wordt, worden ze actiever, dus voorzicht geboden. Nu las ik op internet dat adders niet van trillingen houden en dat ze altijd rust opzoeken. Zeker in gebieden waar veel wilde zwijnen zitten. Dat had ik dus weer.

Vorige week was het raak. De tuinman was het perceel van de boerderij aan het maaien en draaide en-passant een adder tot gehakt. Getverderrie! Gets, gets, gets. Ja, dat kan ik tien keer roepen maar het is de realiteit en het kan gebeuren.

Drie dagen zat het in mijn hoofd en toen heb ik maar eens opgezocht wat een adder precies kan veroorzaken en in hoeverre ze giftig zijn. Ze zijn giftig maar je gaat er bijna nooit aan dood. Nou hele geruststelling. Vanaf nu dus gewoon verstandig wandelen, stok mee en niet door het hoge gras lopen. Dat deed ik al allemaal, dus ik ben toch wat gerustgesteld.

 

Een pad

Tot slot van alle beestjes, een pad. Zo’n lekkere dikkerd die op zijn gemak hopst. Ik was onlangs het gras aan het maaien, want ja, hoog gras staat bijna gelijk aan adders voor mij, wat onzin is natuurlijk. Opeens vlak voor de grasmaaier hopste een enorm grote dikke bruin/gele pad weg. Hij was zo dik dat hij zich niet eens snel uit de voeten kon maken. Dus ik heb de grasmaaier uitgezet en net zolang gewacht tot meneer zich onder een struik verscholen had.

Toscane is en blijft fascinerend, ik heb nog lang niet alles gezien, maar iedere dag verbaas ik me over de natuur, het licht, het weer en geniet met volle teugen. Alleen liever even geen adders.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *