Ciaomilaan.nl

Na de carabinieri….

Vorige week had ik een vriendin op bezoek gehad en we hadden een paar geweldige dagen achter de rug. Heerlijk gegeten, leuke dingen gezien en gedaan en het lag in de bedoeling haar bezoekje af te sluiten in Florence. Daarna zou ik haar naar het vliegveld in Pisa brengen. Dat liep even anders….

 

Weer politie!

Met de schrik nog in de knieën van het bezoek van de Carabinieri, kreeg ik iedere keer als ik een politieauto zag, een bonzend hart. Dat was de afgelopen week niet minder geworden en toen we op weg gingen naar Florence was het weer raak. We reden nietsvermoedend en het weekend evaluerend op de rondweg rond Montevarchi toen er opeens een politieman uit de struiken sprong met een spiegelei om ons naar de kant te loodsen. Mijn hart zat in mijn keel en mijn eerste gedachte was dat hij de auto achter ons op het oog had. Maar er zat geen auto achter ons, dus toch maar braaf mijn autootje aan de kant gezet. Dit kon niet waar zijn! Ja dus, drie geüniformeerde Polizia della Provincia stonden klaar om me in de boeien te slaan, althans zo leek het.

Zo’n vaart liep het gelukkig niet, maar mijn vriendin zag zich in gedachten al broodjes en water brengen in de plaatselijke gevangenis. Ze vroegen naar mijn papieren die gelukkig  allemaal in orde waren. Kritisch werd alles bekeken en ze kwamen tot de conclusie dat mijn APK-keuring een maand verlopen was. Dat wist ik, maar met alle gedoe van de week ervoor en het bezoek van mijn vriendin, was ik daar nog niet toe gekomen.

Helaas ik mocht weer niet verder rijden! Shitttt, en nu? Ik moest naar Florence en naar Pisa. Ook deze politiemensen waren, moet ik heel eerlijk zeggen, erg aardig maar onverbiddelijk. Ik moest nu mijn auto laten keuren, ik kreeg een tijdelijke vergunning om naar de garage te gaan en dan was alles in orde. Daar ging ons dagje Florence…

 

Wippende konijnen

In de kofferbak van de politieauto werd alles geregistreerd op een mobiel registratiesysteem, waar ze alle drie hun handen blijkbaar vol aan handen. Opeens stopten ze abrupt hun bezigheden en doken met zijn drieën in de struiken. Mijn vriendin en ik snapten er helemaal niets van en liepen achter ze aan om te zien wat er aan de hand was. Uit de struiken kwam een enorm gepiep en een hoog gekrijs en we begrepen nog steeds niet waarom ze zo geagiteerd in de struiken aan het prikken waren. Opeens moesten ze vreselijk lachen en vertelden dat er twee konijnen bezig waren met “de meest natuurlijke bezigheid ter wereld”. Na deze kleine werkonderbreking, kreeg ik mijn papieren terug met de nodige stickers en stempels en 150 euro lichter en konden we naar de garage. Waar een groot land, klein in kan zijn!

 

De keuring

Bij de garage, die een paar dorpen verderop lag, verliep de hele procedure op zijn Italiaans. Hoe kon het ook anders. Er stond een aantal mensen te wachten en niemand wist waarop. Inmiddels had ik me de gewoonte eigen gemaakt om maar meteen navraag te gaan doen en het bleek dat we als derde aan de beurt waren. Toen we eenmaal aan de beurt waren, we waren inmiddels twee uur verder, handelde de monteur de keuring volkomen ongeïnteresseerd af, liet me betalen en we konden weer gaan.

Achteraf bleek dat de politie apparatuur in de auto had waarmee ze onmiddellijk konden aflezen of de auto gekeurd was, of de wegenbelasting betaald was en alle papieren in orde waren. Voor de volgende keer weet ik het dus, een gewaarschuwd vrouw telt voor twee!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *