Ciaomilaan.nl

De aangifte bij de Carabinieri

Nadat mijn zoon Michiel op vrijdag een fietsongeluk had gehad, moest hij daags erna aangifte doen bij de Carabinieri. De vrachtwagenchauffeur die hem had aangereden was namelijk doorgereden na het ongeluk en dat is nog altijd strafbaar, gelukkig ook in Italië.

 

Stuipjes

Iedereen die mijn ervaringen met de Carabinieri kent, weet ongetwijfeld dat alleen al de aanblik van zo’n pet me spontaan doet stuiptrekken. Toen ik ze aan zag komen rijden vlak na het ongeluk sloeg mijn hart al een slag over,  maar op een bezoek aan het bureau zat ik al helemaal niet te wachten. Er was echter geen ontkomen aan en gedwee ging ik als tolk mee met mijn zoon. Michiel had namelijk duidelijk aangegeven dat ik alléén mocht vertalen en geen eigen toevoegingen moest doen. Eerlijk gezegd vond ik dat hij daar wel gelijk in had want dat zou alleen maar problemen kunnen opleveren tussen hem en mij.

 

De Maresciallo

Het woord “Maresciallo”, vertaald Maarschalk, doet je al meteen aan autoritair-over- de- neus- gezakte-petten denken. We werden dus binnengeroepen bij de Maresciallo maar dat viel gelukkig al alleszins mee. Een aimabele knul van Michiel’s leeftijd zat in zijn driekwart kniebroek achter een bureautje en begroette ons allervriendelijkst. De pet-die-over-de-neus-zakt lag echter wel dreigend op de dossierkast, maar daar bleef hij gelukkig ook liggen. Aan een kapstok in het hoekje hing een Carabinieri-broek en holster, maar ook die bleven onaangeroerd.

De knul, zo noem ik hem maar even, kroop achter zijn computer en ging ons verhaal, Michiel’s verhaal woord voor woord opnemen. Michiel moest vertellen en ik vertalen. Over de eerste zin deed hij ongeveer een kwartier. Blijkbaar was hij nog niet zo lang “Maresciallo” en moest hij nog oefenen om mooi Italiaans te schrijven, want hij deed er een eeuwigheid over. Toen we eindelijk na drie en half uur klaar waren, ging hij het relaas hardop voorlezen, moest ik het vertalen en moest Michiel  het goedkeuren.  Nu is Michiel niet de makkelijkste en bovendien heel precies, en volkomen terecht, dus hij keurde geregeld een alinea af, waarna het hele herschrijf -en correctieproces weer van voren af aan begon. Het duurde eindeloos, temeer omdat de knul zijn eigen zinnen vaak niet begreep, zo mooi was zijn Italiaans.

 

Dorst

Naarmate de tijd verstreek, kreeg ik hoe langer hoe meer dorst want een glas water of een koffietje is blijkbaar niet gebruikelijk. Na een aantal uren vroeg ik dus of ik wat water kon krijgen, maar de Maresciallo zat zo diep in zijn tekst gedoken, dat hij alleen met een arm zwaaide en naar achteren wees. Dus op naar een kraan ergens! Dat was nog een hele opgave want ik dacht op zoek te gaan naar het toilet maar daar was geen kraan. Weer een deur open, nog een deur open … allemaal verlaten kantoortjes. Bij de laatste deur schoot ik in de lach en de strip Lucky Luke kwam me onmiddellijk voor de geest. Achter die deur zat een traliedeur waarachter de plaatselijke Daltons een tijdelijk onderkomen kon worden verschaft. Geweldig!

Ondertussen had ik overigens nog steeds geen water gevonden en ging verder op mijn speurtocht. Uiteindelijk kwam ik terecht in de Carabinieri-keuken, waar de Carabinieri-afwas stond opgestapeld alsof het een gewone keuken was. Ik dronk mijn glaasjes water en ging terug naar Michiel. In mijn ogen waren de Carabinieri toch weer een beetje gewone mensen geworden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *