Ciaomilaan.nl

Het ongeluk van Michiel

Af en toe zijn ook mijn kinderen eens aan de beurt om naar Toscane te komen en na een bezoekje aan Milaan was het tijd voor mijn oudste zoon Michiel om naar Montevarchi te komen. Hij kwam met de auto en kwam me in Milaan ophalen om samen verder te reizen naar huis in Toscane. Een strak plan en na een nachtje Milaan kwamen we op maandag aan in Montevarchi.

 

Vakantie voor Michiel

Vakanties voor Michiel zijn vooral verre reizen naar exotische oorden en een bezoekje aan zijn moeder in Toscane, valt voor hem onder het hoofdstuk “bij moeders op de bank hangen met de computer, fietsen en lekker eten”. Eigenlijk hetzelfde wat hij deed toen ik nog in Maastricht woonde. Prima en voor deze gelegenheid had hij zijn racefiets meegenomen om in Montevarchi de omgeving te gaan verkennen en bovendien wilde hij ook zijn zusje bezoeken die in Vinci op een camping werkte. Een vol programma dus voor hem  en de week vloog om! De laatste vrijdag wilde hij besteden aan een fietstocht naar Cennina, een verlaten dorp in de buurt van Bucine en ’s middags zouden we naar Arezzo gaan.

 

De laatste fietstocht

Ja het klinkt wat dramatisch maar het zal inderdaad de laatste fietstocht voor Michiel in lange tijd worden. Om tien uur stapt hij gewapend met bankpas en telefoon op zijn racefiets om richting Cennina te fietsen. Net als ik tegen elf uur boodschappen wil gaan doen, gaat mijn telefoon en zie ik dat het Michiel is. Daar ben ik niet blij mee en neem op. Aan de andere kant hoor ik de stem van een Italiaanse mevrouw die begint te roepen dat ik rustig moet blijven maar dat er een klein ongelukje met mijn zoon is gebeurd. Nou moet je dus net niet tegen me roepen dat ik rustig moet blijven want daar word je bepaald niet rustig van. Ik vraag of ik hem op moet komen halen en waar hij is. Nee ophalen hoefde niet want ze hadden al de ambulance gebeld. Nou, bij mij is één en één nog altijd twee, dus het ongelukje kon niet zo klein zijn. Ook het feit dat ik hem niet direct aan de telefoon krijg, verontrust me en ik dring erop aan hem aan de telefoon te krijgen. Michiel komt aan te telefoon en vertelt dat hij aangereden is door een vrachtwagen en hij er veel pijn aan zijn arm heeft. Op de vraag of ik hem op moet halen, zegt hij ook “nee” en dat het beter is dat de hij naar het ziekenhuis gaat. Hoe rustig blijf je dan? Hij legt me uit waar hij ligt en vraagt of ik zijn fiets kan komen halen.

 

Ter plekke

Kalm blijven Annelies, tas, sleutels en naar Michiel. Ik blijf tegen mezelf zeggen dat ik rustig moet blijven en geconcentreerd moet rijden maar dat is lastig. Als ik aan kom rijden, zie ik meteen het opstootje en mensen in gele jasjes die het verkeer regelen. Tegen een muurtje aan geleund zit Michiel half rechtop en krijgt water van omstanders. Pffffffff wat een afschuwelijk gezicht is dit. Twee vreselijk lieve vrouwen vangen me op en blijven maar roepen dat “la mamma” er is en dat ik rustig moet blijven. Eigenlijk ben ik op dat moment een ijskonijn en zie dat hij niets aan zijn hoofd heeft, voor mij het belangrijkste is en zie dat het waarschijnlijk alleen zijn arm is. De twee vrouwen aaien en strelen hem voortdurend en geven hem slokjes water. Ze doen het waarschijnlijk beter dan dat ik zou kunnen en ik laat ze maar.

 

Op dat moment komt de ambulance aanrijden met gillende sirenes en dan gaat het allemaal supersnel. Ze stellen me honderd vragen en ik fungeer meer als tolk dan als moeder. Michiel wordt volledig gestabiliseerd en krijg een nekding en allerlei spalken en wordt vakkundig de ambulance ingewerkt. Samen met een getuige leg ik zijn spullen en fiets in mijn Pandaatje en ondertussen arriveert ook de Carabinieri. Het mannetje dat mij hielp met de fiets legt een theatrale getuigenverklaring  af aan de Carabinieri. Armzwaaiend en schreeuwend vertelt hij verontwaardigd wat hij gezien heeft en zijn vrouw maant hem steeds om kalm te zijn.

Bij het zien van de Carabinieri slaat mijn hart overigens vijf slagen over en schrik ik me een ongeluk, maar gelukkig zijn dit twee hele lieve kerels en ze doen heel nauwkeurig hun werk. Het blijkt zelfs dat een omstander op zijn vespa’tje de vrachtwagen die Michiel heeft aangereden achterna is gereden om het nummerbord te noteren. Geweldig gewoon, maar op dat moment dringt dat nog niet echt tot me door. De vrachtwagen is namelijk doorgereden nadat hij Michiel had aangereden.

De Carabinieri en het ambulancepersoneel vragen mij de papieren van Michiel thuis te gaan halen en naar het ziekenhuis te komen en ze vertrekken met mijn zoon richting Montevarchi.

 

Op de Pronto Soccorso/de eerste hulp

Ondertussen rijd ik naar huis met de racefiets achterin om de papieren van Michiel te halen en om vervolgens door te rijden naar de Eerste hulp van het ziekenhuis in Montevarchi. Aangekomen bij het ziekenhuis is er nog geen spoor van de ambulance te bekennen en net als ik op de bel druk om navraag te doen, komt Michiel aan in de ambulance. Hij wordt naar binnen gereden en razendsnel worden een aantal papieren ingevuld en mag ik weer optreden als tolk. Uiteraard spreekt er niemand Engels maar goed, dat hoefde in dit geval ook niet. Mij wordt na tien minuten verzocht plaats te nemen op de gang om daar vervolgens urenlang te mogen wachten.

Na een paar uur wachten, mag ik naar hem toe en hoor dat hij inderdaad zijn elleboog gebroken heeft en dat er verder eigenlijk weinig ernstigs aan de hand is. Wel moet hij binnen een paar dagen geopereerd worden aan zijn elleboog. Hij is door de hele mallemolen van controles gegaan en dat heeft uiteraard eventjes geduurd. Ik moet zeggen, niets dan lof over de manier waarop in dit ziekenhuis gewerkt wordt. Alles gaat er efficiënt en redelijk snel, iets wat verder in Italië overigens ver te zoeken is. Dus prima, ik was er blij mee. Ik krijg Michiel mee naar huis met een arm in het gips en een stapel papieren in de andere hand.

 

Eenmaal thuis

Eenmaal thuis begint het getelefoneer en het geregel; hij belt zijn werkgever, de reisverzekering, de ziektekostenverzekering… kortom een hoop gebel. Michiel besluit uiteindelijk, na enige twijfel, zich in Nederland te laten opereren en dan gaat het allemaal heel snel. Op zaterdag, de dag na het ongeluk, doen we aangifte bij de Carabinieri en zitten nog in het ziekenhuis omdat hij ’s nachts een bloeding heeft gehad, en zondagavond is hij thuis in Utrecht.

De reisverzekering heeft op die zaterdag vervoer voor hem geregeld van mijn huis naar Pisa, ze hebben een vlucht voor hem geboekt (twee plaatsen, één voor hem en één voor zijn gebroken arm!) naar Nederland en een taxi georganiseerd die hem naar Utrecht zou brengen. Petje af voor de reisverzekering. Alleen zijn auto is dan nog hier met daarin zijn kapotte fiets. De auto wordt opgehaald door een transportbedrijf dat ingeschakeld is door de lease-maatschappij van Michiel’s werkgever. En aldus geschiedde. Al met al heeft Michiel waanzinnig veel geluk gehad bij dit ongeluk, hoe zeer realiseer ik me dat!

Dat het allemaal, vaak althans, functioneert in Nederland, weten we, maar dit keer mag ik niets over Italië, het ziekenhuis, de Carabinieri en de Italianen zeggen. Heel fijn om ook deze kant te kennen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *