Ciaomilaan.nl

Ikea

In november vind ik het tijd eens wat gezellige meubelen te kopen, want de meubelen van mijn huisbaas zijn vreselijk oud en ongezellig. Met de winter voor de boeg is het toch wel eens het moment het wat gezelliger in huis te maken en ik besluit mijn slag te slaan bij Ikea in Florence.

Het feest der herkenning

Onder begeleiding van Google Maps rij ik redelijk snel naar de buitenwijk van Florence waar Ikea gevestigd is. Het is een rit van ongeveer 50 minuten dus ik kom er niet iedere week, maar ik had een lijst gemaakt en weet precies wat ik wil hebben. Een bankje, vloerkleed, een salontafeltje en een soort televisiemeubel. En verder loop je natuurlijk tegen de gebruikelijke snuisterijen aan, die je dan en-passant ook inlaad.

Na geparkeerd te hebben, ga ik de winkel in en het is net op ik het Ikea-filiaal in Heerlen binnenstap. Wat grappig! Alles is exact hetzelfde en ook de indeling is precies hetzelfde, trap op en je wordt door de hele showroom gesluisd. Zelfs de potloodjes en meetstrookjes zijn hetzelfde. Af en toe schrik ik zelfs op als ik Italiaans hoor praten, even waande ik me in Nederland. Er is maar één groot verschil. Het valt me meteen op dat alles vastgetimmerd en vastgeniet is. Alle serviesgoed zit vast aan de showroomtafels, alle beddengoed is met plastic nieten aan de matrassen verankerd. Blijkbaar is het vertrouwen van meneer Zweedse Ikea niet zo groot in zijn Italiaanse klanten.

Afrekenen en inladen

Bij de kassa zijn er veel zelfscan kassa’s en ik scan braaf alles onder het niet-toeziend oog van een verkoopster die gezellig met haar collega’s staat te praten. In principe kun je zonder dat het opvalt de helft van je inkopen maar scannen en dus de helft betalen. Ze let totaal niet op. Heel merkwaardig als je bedenkt dat alles in de winkel vastgeklonken is. Maar goed, de bank moet ik op het deposito ophalen en de rest kan ik in mijn Panda laden. Op de parkeerplaats staan hier standaard een aantal donkere vluchtelingen die je bij het inladen willen helpen en daar geld voor willen krijgen. Dus na acht keer zeggen dat ik het wel alleen kon, droop de donkere meneer af.

Het deposito

Bij het deposito komt na tien minuten wachten mijn bank op een kar aangerold en dan heb ik toch echt een probleem. Hij past niet in mijn auto en weegt lood. Ik loop naar een mannetje van Ikea toe die op de parkeerplaats het toezicht houdt en ik vraag of er iemand is die me kan helpen. Die is er en na een kwartier wachten, komen er twee in het geel gestoken donkere mannen aangesjokt. Zelfs een wespensteek had ze niet harder kunnen doen lopen. Met hun handen in hun zak kijken ze naar mijn bank en naar de auto en concluderen dat hij er niet in kan. Nee, dat had ik ook al gezien. Ik vraag wat bezorgen kost en ze vertellen me dat dat 50 euro kost. Dat vind ik wat zondegeld en vraag of ze hem niet op het dak van de Panda kunnen leggen en vastsjorren. Vreselijk gevaarlijk en onverantwoord natuurlijk maar ja, ik wil hem wel mee naar huis nemen.

Ze halen touw en binden hem vast op het dak van de Panda. Terwijl ze daar mee bezig zijn, zegt één van de twee dat hij wel een “cadeautje” verwacht omdat bezorgen me 50 euro had gekost. Mijn mond zakt open en voel me kwaad worden. Dat vraag je toch niet! Ik ga naar hun baas en vraag of ze in dienst zijn of dat ze van de fooien moeten leven en hij bevestigt het eerst. Toen de bank op het dak lag, heb ik ze vriendelijk bedankt en ben weggereden. Als blikken konden doden, was ik er nu niet meer geweest.

Naar huis

Met een slakkengang van 70 km/u rij ik naar huis en heb natte handen van de angst voor een nieuwe confrontatie met de carabinieri. Wat ben ik blij als ik de afslag van de autostrada Valdarno bereik en voorzichtig naar huis kan rijden. Op de boerderij heb ik met kunst en vliegwerk de bank van het dak gehaald, of liever gezegd, laten glijden, maar ik kon hem geen twee centimeter zelf verplaatsen. Wonder boven wonder heeft mijn auto geen schrammetje en ook de bank overleeft het avontuur. Uiteindelijk brengen twee noeste landarbeiders mijn bank tot in huis en kan het klussen beginnen.

2 gedachtes aan “Ikea

  1. Wilma Boetius van Emmerloot

    Ridere…ridere….sempre ridere con te….
    Wanneer komt je eerste boek uit carissima???
    🤣😎😍

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *