Ciaomilaan.nl

Rijbewijs

Tja en dan komt het moment dat je Nederlandse rijbewijs in april gaat verlopen. Via de website van het RDW kom ik erachter dat je geen verlenging in Nederland kunt aanvragen als je in het buitenland woont, dus rest mij niets anders dan me weer in de Italiaanse bureaucratie te storten….

Maanden van tevoren al, in december, informeer ik bij Carlo mijn huisbaas hoe ik dit het beste kan aanpakken. Ik moet namelijk mijn rijbewijs verlengen maar ik moet het ook omzetten in een Italiaans rijbewijs. Twee problemen die natuurlijk het kwadraat aan problemen opleveren. Carlo adviseert me een autorijschool, hier in Bucine, in de arm te nemen die alles regelt. Volgens hem was het regelen zonder tussenpersoon onbegonnen werk, ook al kost dit me wat meer geld. Dat alles je hier meer geld kost was me inmiddels wel duidelijk, dus op naar Bucine.

Hoe gaan we dat doen?

Een heel erg vriendelijke mevrouw vertelt me dat ik in principe alles in één keer kan doen maar dat ik dan over een maand terug moet komen. Goh ben ik eens een keer te vroeg! Ze maakt wel al vast  een dossier voor me aan en maakt kopieën van al mijn documenten. Italiaanse identiteitskaart, rijbewijs, paspoort, inschrijving in de gemeente.  Half januari kan ik terugkomen en dan gaat ze alles in werking zetten want een aanvraag voor een verlenging kan pas drie maanden van tevoren.

De aanvraag

 Aangezien mijn ervaring met wachttijden hier niet echt positief te noemen is, wil ik dit zo snel mogelijk geregeld hebben en dus ga ik op 15 januari richting Bucine, autorijschool Canestri. De mevrouw herkent me direct en begroet me als haar beste vriendin. Mijn dossier is inderdaad klaar en ik moet alleen mijn pasfoto laten legaliseren en naar de dokter. Ok, ik zie alle buien alweer hangen maar dat iss niet helemaal terecht.

Ik moet met dezelfde pasfoto die zij heeft naar het gemeentehuis en deze daar van de nodige stempels en stickers laten voorzien om te bewijzen dat ik echt ik ben. Allemaal leuk en aardig, maar ik heb geen stapel pasfoto’s in mijn achterzak. De pasfoto die zij heeft en die ik moet laten legaliseren, moeten wel hetzelfde zijn. Dus zij moet nieuwe pasfoto’s maken en dan kan ik er met één naar het gemeentehuis. Nu weet ik dat je in Nederland aan allerlei foto-eisen moet voldoen. Recht in de camera kijken, gedraaid zitten en hoofd recht enzovoort. Ze stuurt me naar het toilet om mijn haar te fatsoeneren en dat is de foto-eis. Met een cameraatje maakt ze een foto van me en zoomt in tot er een soort van portret ontstaat en dat print ze uit. Klaar pasfoto.

O ja, ik moet ook nog naar de dokter. Of ik vanavond om 19.15 uur kan komen? Uitstekend.

Met de “pasfoto” ga ik naar de burgerlijke stand van de gemeente Bucine en ter plekke wordt de foto door een stoffige meneer gelegaliseerd. Stempel erop, plakker eronder, niet erin, handtekening eronder en ik ben ik. Kosten 0,26 euro. Nou daar kan je je geen buil aan vallen.

De keuring

’s Avonds om 19.00 uur op weg naar Bucine. Aardedonker wat al niet mijn hobby is, de straten zijn totaal niet verlicht en ze rijden veel te hard. Bah, ik zie er echt tegenop maar goed, ik heb die afspraak. Aangekomen bij Canestri, staan er al verdacht veel auto’s geparkeerd en ik moet wat verderop parkeren. De schrik slaat me om het hart als ik het aantal mensen zie dat er staat te wachten. Minstens 25 wachtenden voor u en iedereen babbelt met elkaar en iedereen kent elkaar. Het leek wel of de hele plaatselijke bevolking bedacht had zijn rijbewijs deze week te verlengen.

De mevrouw die mij al eerder geholpen heeft, is er ook en roept dat iedereen lekker wat snoepjes kan pakken en vraagt wie aan de beurt was. De chaos is dermate groot dat niemand dat meer weet maar iedereen is vrolijk en in een prima stemming en iedereen krijgt zijn formuliertje, wat weer  de volgorde bij de arts bepaalt.

De temperatuur is inmiddels opgelopen tot zo’n 25 graden en het zuurstofgehalte begint steeds meer af te nemen.  Een mevrouw met een potsierlijke muts heeft een rood aangelopen hoofd en de stoom komt uit haar oren, maar dat mutsje zet ze niet af. In rap tempo jaagt de dokter de keuringen er doorheen en na Bardelli, Mastroiani en nog meer exotische namen, is het de beurt aan signora Asebrojek en iedereen staart me aan als ik naar binnen ga. Na twee minuten ben ik geschikt bevonden de Italiaanse wegen te berijden. Wat hij precies gezegd heeft,  weet ik niet en hij herhaalde het ook niet toen ik zei dat ik “buitenlandse” ben. Ik mag rijden. Nu nog afwachten of ik ook daadwerkelijk mijn Italiaanse rijbewijs krijg en wat de kosten gaan worden.

2 gedachtes aan “Rijbewijs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *